1990'larda erkekler kısırlaştırıldı mı
Bir milleti yok etmek için her vakit top, tüfek icap etmez. Bazen bir broşür, bir beyaz önlük, bir de imzalanacak kâğıt kâfi gelir. 1990'larda erkekler kısırlaştırıldı mı? Evet! Devletin hastanesinde, devletin hekimi eliyle, beş kuruş alınmadan. Taşlanmaya razı olarak cenazesi kaldırılmamış bir cina...
Vebal-i Câriye: Ölülerin bitmeyen hesabı
Ölüm bir bedeni toprağa verir, bir ömrü değil. Zira bir kere hayata dokunmuş olanı, ölüm bile bütünüyle yokluğa mahkûm edemez. Çeşme yaptıran adamın kemikleri asırlar önce toz olmuştur ama yolcu hâlâ onun suyuyla serinler. Kitap yazanın mürekkebi kurumuştur ama bir delikanlı onun cümlesinde hakikati...
Binde ikinin hukuku
Haliç'in suları nice saltanatın gölgesini taşıdı. Ama kıyısında gördüğümüz bir manzara, suyun değil vicdanın hafızasına yazılacak türden. İstanbul Barosu'nda "LGBT Hakları Merkezi" kurulmasına dair önerge, genel kurulun sonlarında, kalabalık dağıldıktan sonra görüşüldü. Sonuç 160 kabul, 73 ret. Oy h...
Türkiye'nin sosyolojisi DEM'leniyor mu
Bir memleketi ele geçirmek için sınırı aşmak gerekmiyor. Kimi zaman bir üniversite kulübünün kapısından girersiniz, kimi zaman bir tribünden, bir sinema perdesinden, bazen de milyonlarca gencin cebindeki ekrandan. Sınırlar yerinde dururken zihinlerin istikameti değişir. Öyle ki haritada görünen ülke...
İzmir neden dans ediyor
İzmir'in lakabı eski, şaşkınlığımız yeni. Birileri yıllardır "Gâvur İzmir" deyip duruyor. Haberde İzmir caddelerinde dans eden Yahudileri görünce de sanki şehrin nüfus kütüğü o sabah değiştirilmiş gibi. "Yunanı İzmir'den denize dökmemiş miydik? Yahudiler de nereden çıktı yahu?" Erken Cumhuriyet'i id...
Bakü'de iki misafir, Adil Düzülüş ve Netanyahu!
İstanbul Vatan Caddesi'nde eski lunaparkın arkasında sıradan bir ev. Necmettin Erbakan bir grup ilim adamını burada topluyor, adaleti merkeze alan yeni bir iktisadi ve sosyal düzen tasavvur etmelerini istiyor. Adı Adil Düzen. Heyette Sabahattin Zaim, Hayrettin Karaman, Raşit Küçük gibi 14 ilim adamı...
Müeyyed kul terazide belli olur…
Bir devlet adamı hangi terazide tartılır? Meydanların uğultusunda mı ekranların ışıltısında mı... Yoksa kulağına eğilip "gönlü kırılanların gözünden görelim" diyen bir dostun sesini nasıl karşıladığında mı? Alkışı herkes sever. Alkış kolaydır. Dostun acı sözünü ise ancak kalbini hakikatin ilacına aç...
Bu fotoğrafa bakıp da nasıl feryat etmez insan!
Yıl 854. Hristiyan ama Yahudi bir aileden geldiği düşünülen müellif Paulus Alvarus, Indiculus Luminosus adlı eserinde toplumunun hâline feryat ediyor. Hristiyan gençler Arapça öğreniyor, Müslümanların kitaplarını iştiyakla okuyup övgüyle yayıyor, Arapça şiir yazıyor. İlimde, sanatta Endülüs'ün Müslü...
Eve dön! Şarkıya dön! Kalbine dön!
Bir toplum, kötülük arttığı için değil, iyilik değer kaybettiği için bozulmaya başlar. Dürüst insana "saf" denir. Hakkını sırayla bekleyene "beceriksiz" denir. Harama el uzatmayana "hayattan anlamıyor" denir. İşte o zaman vicdan, kendi evinde yabancı kalır. Aziz Mahmûd Hüdâyi Vakfı'nın "Toplumsal Çü...
İlk bakışta bohem, biraz pejmürde… Oysa o bir cerrah!
Malûmunuz, sosyal medya artık toplumun sadece nabzını tutmuyor, o nabzın hangi hızla atacağına da karar veriyor. Sokak röportajlarında da sorular çoğu zaman merakla değil, sinir ucunu bulma niyetiyle seçiliyor. Röportajı seyrederken insan bir heyecanın içine çekiliyor. Mikrofonu tutan el de bilerek...
Başörtüsü bir İsrail projesidir!
Azerbaycan'daki başörtüsü haberleri, bu milletin kabuk bağlamamış yarasını kanatıyor. Bir milletin hafızası en çok yaralarında saklıdır. Biz bu manzaraya yabancı değiliz. Bu topraklarda başörtüsü, kamusal alanda var olma talebinin, aidiyetin ve haysiyetin sembolüydü. Üniversite kapısında gözyaşını i...
Cüruf terörünün kısa vadedeki hedefi Yusuf Tekin mi
Bir okulun kapısından içeri giren şiddet, orada durmaz. Sabah çocuğunu uğurlayan annenin duasına, babanın bağladığı ayakkabı bağına, öğretmenin sınıfa taşıdığı ümide kadar sızar. Yaralanan sadece çocuklar değildir. Bir milletin "evladım emin ellerde" diyebilme hâli de yaralanır. Okul yolu, bir sabah...
ADD'den çıktı, Müslüman safına geçti, Atam affetmez!
Rozetin iğnesinin ucu henüz kumaşa bile değmemiş. Ancak aşırı muhalif yayın çizgisindeki iki televizyon kanalı (izahtan varestedir), Cemil Tugay'ın AK Parti'ye geçeceğini dört bir yana panik havasında ilan ediyorlar. Delil mi? Bir kulis fısıltısı, bir Külliye ziyareti, bir de "bir kararın eşiğindeyi...
Bir lanetin mezar taşı!
On iki yaşından yetmiş yaşına kadar Cuma namazlarına devam eden bir insan, aynı ayeti üç bin defaya yakın dinler. Bir ömrün kulağına en çok misafir olan cümlelerden biri, belki de budur. Ve belki en az kulak verileni! "Allah adaleti, iyiliği ve yakınlara vermeyi emreder. Hayasızlığı, kötülüğü ve azg...
Kitap okumayan üç lahmacun yer!
Geçen gün birkaç kişiyle oturmuş, memleketin bitmeyen meselelerini konuşuyorduk. Söz, her zamanki gibi kitapların az okunmasına, insanların artık sayfalarla eskisi kadar uzun süre baş başa kalamamasına geldi. Ben biraz serzenişte bulununca masadakilerden biri hemen itiraz etti. "Kitaplar çok pahalı....
Erkek dindarlığı ya da “Tanrıların Elçileri Erkekler” vehmi!
Yıllardır kadını konuştuk. Başörtüsünü, anneliği, çalışma hayatını, mahremiyeti, aileyi, doğurganlığı, boşanmayı konuştuk. Kadının nerede duracağını, nasıl yaşayacağını, neyi muhafaza edeceğini tartıştık. Peki erkek? Sanki çağın bütün hengâmesi kadınların üzerinden geçmiş de erkek, zamanın kenarında...
Hangi metrekareye alışacağız
Siyasetten anlamam. Anlamaya da pek hevesim yok. Toplumda bıraktığı izin peşindeyim. Sıradan bir sosyoloji muhibbi olarak kameramın ISO ayarını toplumdaki ışığa göre kurup, fokal mesafeyi hadiselerin üzerine getirip kısacık enstantanede fotoğraf çekmeye çalışıyorum. Kadrajımda toplumun hafızası, şaş...
Satılık olmayanlardan mısınız
Sosyal medyada önüme düştü. Atatürk karşıtı insanlarla, "Bir milyar izleneceğini bileyim, asla yayın yapmam." diyor. Kadir Mısıroğlu için çıtayı yukarı taşıdığına göre eski bir video. "Öleceğimi bileyim onunla yine yapmam." Bunları söyleyen gazeteci Simge Fıstıkoğlu'nu tanımam, etmem. Yabancı mahall...
“Ailem Güvende”den kim niçin rahatsız oldu
İki kelime söylendi. Yalnızca iki kelime. "Ailem güvende." Bir zümre, sanki kapısına balyozla vurulmuş gibi ayağa fırladı. Feryat bir anda semaya yükseldi. Bu iki kelimenin hangi yaraya değdiğini insan ister istemez merak ediyor. "Aile" mi ağır geldi? "Güvende" mi fazla kaçtı? Yoksa yıllardır kimsen...
Abdullah Öcalan'ın İsmet İnönü'sü kim olacak
Kalemimin değişmez kıblesi sosyolojidir. Günün rüzgârı hangi taraftan eserse essin, toplumun ruhunda, insanın hâllerinde ve değişen hayat biçimlerinde kavis çizer. Biiznillah böyle de devam edecek. Lâkin bazı hadiseler siyasetin kapısından girip aileye, kültüre, kimliğe ve hafızaya dokunduğu anda so...
Taç, mayo, forma: İşgalin yüz yıllık gardırobu…
Tarih boyunca emperyalizm, işgal ettiği toplumların önce diline musallat oldu. Ardından dinini örseledi, hafızasını budadı ve nihayet bedenini kendi ölçülerine göre biçimlendirdi. Müslüman coğrafyada ise sıra değişti. Çünkü Müslüman kadının bedenini inancından ve mahremiyetinden koparmak, toplumun u...
Kumarbaz sandığımız adam, hatırlamadığımız kıta: Enstitü Sosyal ve Fokus Plus+
Türkiye'de bir kurumu yahut bir yayın organını methetmenin usulü bellidir, yaptığı işler sayılır. Kaç rapor çıkarmış, kaç program tertip etmiş, kaç kalem sahibini bir araya getirmiş, kaç dosya açmış, kaç insana ulaşmış? Eğitim, toplum-sosyoloji, aile ve kültür sahalarında çalışan Enstitü Sosyal ile...
Büyük İskender bu çağda kılıca ihtiyaç duymazdı
Dört kardeş, haftada bir gün "Dünya Tarihi okumaları" merkezinde dünyayı küçük bir ders halkasına sığdırmaya çalışıyoruz. Tarihin tozlu yollarından bugünün gürültülü meydanlarına uzanan izleri takip ediyoruz. Her bahis, kültürel, sosyolojik ve siyasi meselelerimize başka bir pencere açıyor. İnsan is...
Anyma'nın dijital cenneti ÆDEN derhal iptal edilmelidir!
Ne güzel... Devlet, memleketin bünyesine sülük gibi yapışan kirli odaklara karşı ciddî temizlik iradesi gösteriyor. Uyuşturucudan yasa dışı bahse, fuhuştan hırsızlığa, gazetecilik kisvesi altında toplumsal dokuyu zehirleyen yapılardan ahlâksızlık şebekelerine kadar nice melanete neşter vuruluyor. De...
Özel okullarda eğitim raydan çıktı, vatman aranıyor!
Okullar 14 Eylül'de açılacak. Çocuklar tatilin son kırıntılarını tüketiyor fakat özel okullarda ise telâş şimdiden başlamış durumda! Seminerler, sunumlar, dijital materyaller, akıllı tahtalar... Her şey konuşuluyor. Bir şey hariç. Muallim nasıl olunur? Türkiye uzun zamandır öğretmen (!) yetiştiriyor...
Hâlâ 72'ye ulaşamadık mı
Bizim memlekette bazı rakamlar uslu durmaz, hemencecik kümelenir. Yetmiş iki de onlardan biri... Peygamber Efendimizin ümmetin fırkalara ayrılacağını haber veren ikazını, parçalanmaktan sakınma vesikası okumamız beklenirdi. Biz onu doldurulmayı bekleyen kadro cetveli sandık. Her oluşum bir şube açtı...
Tanrıları insanların içinde aramayın!
Homeros'un nefesini Hollywood'un ciğerinden seyretmelisin tavsiyelerine maruz kala kala uzun zaman sonra sinemaya gittim. Film iyi miydi, kötü müydü, birincil nazarım bu değil. Ben bir uzak batı filmi seyrederken hikâyeden önce, küresel aklın o hikâyeyle dünyaya hangi insan tarifini sunduğuna bakarı...
Lacivert takkeliler…
Daha önce de söylemiştim, bir süredir aldanma üzerine bir kitap çalışmasıyla haşır neşirim. "Aldanmanın Kitabı" adını verdiğim dosya neredeyse vücut buldu ama hayat, malzeme vermekte hâlâ pek cömert. Bakalım daha kaç aldanış kapımızı çalacak. İnsan yalnız hakikate inanmaz. Kimi zaman gönlünü avutana...
Erdoğan'ın Mekke Anlaşmasını nasıl okumalıyız
Tarihin garip cilveleri vardır. Bazen bir millet yahut medeniyet, yüz yıl boyunca yürür, nice badirelerden geçer ve nihayet başladığı yere döner. Lâkin aynı yere dönmek, aynı noktada bulunmak değildir. Tarih yalnız çember çizmez, bazen başladığı yere, elinde bir asrın tecrübesiyle döner. 1926'da İsl...
2 günlük kombine Hallyu mu, Hasbara mı
Bilet sayfasında, aldırışsız, neredeyse masum bir ibare duruyor, "K-Pop 2 Günlük Kombine." Birkaç bin lira, iki ışık, biraz nağme, sonra herkes evinin yolunu tutacak. Biletin vaat ettiği bundan ibaret. Yenikapı, on yıl evvel bir gece yarısı bu milletin evlâdının tankın karşısına çıplak göğsüyle dizi...
Gazâlî'nin kaleminden İran'ın maskesi
ugünlerde bir kitap çalışması için mukayeseli Gazâlî okumaları yapıyorum. Bâtınîlik (Masum imamlar aracılığıyla ulaşılabilecek gerçek din!) bahsine girince kendimi tozlu bir mezhep tartışmasının içinde sandım. Oysa bir anda güncele çıktım. İran'ın İsrail'le tutuştuğu savaş ikliminin bizim gençlikte nasıl bir heyecan, nasıl bir hamaset, nasıl bir bulanıklık ürettiğine bakarken, bin yıl önce yazılmış metinlerin hâlâ kan sızdırdığını gördüm.
Bir sonraki kurşun kimin çantasından çıkacak?
Muhafazakâr "din dersi azaldı" diyor, seküler "bireysel silahlanma" diyor, liboş "öğretmen itibarsızlaştı" diyor, ulusalcı "tarikat-çete ittifakı" diyor, akademisyen "bulaşıcı saldırı" diyor, gazeteci "ekran diyeti" diyor. Herkes bir parça gösteriyor sadece. Lütfen oturun şimdi!
Ailedeki kırılmanın telafisi olur mu?
Fakat insan bazen en büyük kaybın, hiçbir şey yerinden oynamamış gibi durduğu anlarda başladığını geç fark ediyor. İşte aile üzerine kurulan son cümleler, tam bu görünmeyen kırılmaya bakıyor. Gözle seçilmeyen, elle tutulmayan ama bir milleti içeriden çürütebilecek kadar derin bir kırılmaya. Cumhurbaşkanı Erdoğan 'ın son konuşmasındaki aile meselesi , alelade bir kürsü metni gibi okunursa asıl damarı kaçırılır.
Bilderberg 2026 listesi sızdı: Karanlık odalarda Türkiye'den kimler var?
Haberi sızınca da bir nümayiş başlar. Gazeteler irkilmiş görünür, ekranlar hayret taklidi yapar, uzmanlar kaş kaldırır. Sözcü Gazetesi' nin 9 Nisan 2026 tarihli haberinde, Kanadalı gazeteci Dan Dicks 'in Bilderberg 2026 listesini sızdırdığı yazıldı. Başta Ali Koç olmak üzere Türkiye' den beş isim varmış. İş dünyası, diplomasi, akademi, sermaye, zihin, devlet tecrübesi. Kimse şaşırmış numarası yapmasın!
Ölü at teorisi: Batık maliyeti yönetenler
Ve fakat kimse havayı suçlamıyor. Herkes mendiline biraz rayiha sürüp tebdil ediyor. İfna olmuş bir şeyi idare ediyor görünmek, ıslah etmekten daha muteber sayılıyor. Ceset taşımaya liyakat, diriltmeye ehliyetten daha mühim telakki ediliyor. Tuhaf ki cesedi omuzlayanlar, kendilerini mütefekkir sanıyor. Kirişler un ufak olmuşken cumbayı boyayanların cüretidir asıl felaket.
“Türk Aydınlanması” denilen aldatmaca…
Birinci, batı etkisinin belirginleştiği 19. yüzyıl, özellikle de Tanzimat sonrası dönemdir. İkinci eşik ise, Cumhuriyetin ilk yılları, özellikle 1923 sonrasıdır. Çünkü eğitim, dil, hukuk, tarih ve devlet-toplum ilişkilerinde daha sistemli ve devrimci dönüşümler bu dönemde yoğunlaşmıştır. Bu yüzden bazı şahıslar "Türk aydınlanması" ifadesini erken Cumhuriyet dönemi için kullanır. Türkiye 'de uzun yıllar tarih okutulmadı, ezberletildi.
Savaş gününde bu millete soytarılar mı yol gösterecek
Telefon kamerasının önüne geçen herkes âlim, her beğeni bir icazet, her takipçi bir diploma. Bir ülkenin münevver geleneği , algoritmanın insafına terk edildi. İlim diye, irfan diye asırlardır ne biriktirilmişse, bir "influencer"ın tavsiyesiyle aynı rafta sergileniyor. Ve en acısı, bunu yapanlar sadece o dijital soytarılar değil. Bizzat kurumlar, belediyeler, hatta üniversiteler... Bu şarlatanları "kanaat önderi" mertebesine çıkarıyor.
Ortak bir iflasın anatomisi: Bir kediye vasiyet yazan adamın hikâyesi…
Oysa karşımızdaki tablo, birbirinden kopuk asayiş olayları değil, bir dönemin, bir yaşam biçiminin ve en önemlisi, toplumsal mutabakatın yapısal iflası dır. Asla felaket tellallığı niyetiyle yazmıyorum. Bir kesimin, bir uzaklaşmanın koca bir güruhu ne hale düşürdüğünü fotoğraflıyor ve sigâya davet ediyorum. Memleketin önünde duran asıl mesele ekonomik dalgalanma, siyasal gerilim ya da magazin patlaması değildir.
Mücteba (oğul) Hamaney baba Hamaney'i Netanyahu ve Trump'a sattı mı?
Bilardo masasında bant hesabı yapan kişi, topu hedefe doğrudan göndermez. Önce duvara vurur, sektirilen top yan topları iterek hedef topa ulaşılır. Jeopolitikte de böyledir. Silahla alamadığını algoritma sektirmesiyle alırsın. Daha evvel yazmıştım: "Şiilik 17'ye vurursa kıble kayar; kazanan pusula üreticisi olur!" O gün bir uyarıydı.
Ramazan Bayramı'nda sadece o üç saniye yeter!
Sanırsınız ülkenin en büyük meselesi budur. Sanırsınız savaşlar bitecek, Aksâ özgür kalacak! Oysa bayramın ne adı vardı bizim çocukluğumuzda ne de ideolojisi. İçeride bir nine, elinde bir kâse akide şekeri. Cebimize bir avuç dolusu atardı, başımızı okşardı, gözleri yaşarırdı, belki kendi torununu hatırlardı, belki kendi çocukluğunu. O kapının ardındaki insanın namaz kılıp kılmadığını, oruç tutup tutmadığını, Voltaire okumuş mu okumamış mı...
Netanyahu'nun “Sekizinci Cephesi” neden bizim evimizde?
Bugün bu satırları hatırlatan şey, memleketin yeni savaş meydanında yaşadığı sessiz çöküş tür. Bir millet her zaman top sesleriyle kuşatılmaz. Bazen salonunun ortasına bırakılan ekranla kuşatılır. Kapı tankla zorlanmaz, içeri asker girmez, senaryo girer. Ahlâksızlık çıplak haliyle gelmez, özgürlük ambalajına sarılır. Hayasızlık rezalet diye sunulmaz, cesaret diye pazarlanır.
Muhafazakâr Müslüman mı İslamcı Müslüman mı?
Cumhurbaşkanı Erdoğan 'ın, "Bizim Sünnilik, Şiilik gibi bir dinimiz yok. Bizim tek bir dinimiz var o da İslam. Hasan ve Hüseyin de bizimdir. Ayşe validemiz bizim, Hz. Zeynep annemiz de bizimdir." şeklindeki kuşatıcı konuşması üzerinden başlayan bu gürültü, mangalda kül bırakmayan yiğitlere (!) yeni bir meydan açtı. Kavramların içini boşaltmayı marifet sayanlar için bulunmaz fırsat.
Yüz yıl önce ameliyat masasında ne olmuştu?
Ameliyat, yani kesip biçme, yani dışarıdan gelen bir elin, içerideki bedeni kendi hesabına göre açması. Masanın üstünde şehirlerin hafızası vardı, coğrafyanın bağı vardı. İnancın taşıdığı o derin birlik hissi vardı. İngiliz aklı ile Fransız iştahı aynı kâğıda eğildi. Siyonist hedef kendi vaktini bekledi, sessiz, sabırlı, hesaplı. Yerel ihtiraslar dışarıdan gelen vaatlerle kabardı.
Koordinat ve formül çağında insanlık
İnsan da bu üçgende yürüyen bir varlık, aile siyle şekillenen, mesleğ i ve hayali yle istikamet arayan, aklı ve beceri siyle derinleşen bir varlık. İnsan, kul olma ufkunu taşıyacak boyutlar inşa etmedikçe içeriden eksiliyor, fayda, merhamet, emanet bilinci, güvenilirlik, erdem ve şecaat gibi unsurlar sahneye çıkmadıkça hayat yalnızca görünen ölçülerle tartılıyor. Bu tartının modern çağdaki adı çoğu zaman sayısallaştırma. Matematikte nokta, tanımsız terimdir. Sadece konumu vardır. Gözün görür, elin çizer, aklın kabul eder, ama kendisi sayılmaz.
Savaş böyle başlar, normalleşerek!
Roma 'nın çöküşünü tek bir barbar istilası değil, senato kürsüsündeki sessizlik hazırlamıştı. Osmanlı 'nın dağılışını tek bir savaş meydanı değil, vicdanın bürokratikleşmesi başlatmıştı. Gazze , artık bir haber başlığı değil, bir medeniyet sorusu dur. Sadece binalar değil, kelimeler yıkıldı. "Uluslararası hukuk" sözü yıkıldı, "İnsani koridor" mefhumu yıkıldı. BM kürsüsünde söylenen her cümle, dökülen her kanın üstüne birer mermer levha gibi yığıldı.
İlahîye “Piyasa” demek kolay, peki bu telaşın sebebi ne?
"Maneviyat dili, gösterişten uzaklık, sözün haysiyeti, geleneğin ölçüsü" diye konuşuyor, kulağa da doğru geliyor. Sonra bir anda, o doğru cümleleri kalabalığın boğazına dayanan bir hükme çeviriyor. Soner Yalçın 'ın yazısının başı, şaşırtıcı biçimde yerli yerinde ancak yazı, doğru bir kapıdan girip yanlış bir hükümle çıkıyor. Bir yandan "edep" diyor, öte yandan edebi kalabalığın boğazına basıyor. Bir yandan "bağlam" diyor, öte yandan bağlamı kendi beğenisinin salon protokolüne indiriyor. Normal günlerde dini konuşurken dudak bükerler.
Biz size “Deh!” demeye devam edeceğiz!
Orhan Pamuk, bir romancı olmaktan çoktan çıktı. Rahmetli Mehmet Şevket Eygi ağabeyin istihbaratıyla, ABD 'de bir toplantıda Siyonizm 'in muvazzaf bir eri olarak Türkiye 'yi ve İsrail 'i kendilerinin kurduklarını anlattığı söylenen bu "adam", şimdi cümleleri seçiyor, hedefi seçiyor, okunu seçiyor. "Kafamızda pislik" diyor, ardından "Türkiye'de olan skandallar batıda olan skandalların yanında rezalet" diyebiliyor. Bakınız, burada mesele bir "yazarın" şahsi kanaati falan değil. Burada bir hiyerarşi kuruluyor. Batının skandalı, anlatı malzemesi.
Tozlu raflardan canlı yayına, modern zaman menkıbeleri!
Rafın en ücra köşesine, tozlu kitapların arasına, anne yadigârı tesbihin yanına koyduğunuz dindarlığınızı indirme zamanı, haydi... Bu mevsimlik uyanışın baş aktörü ise on bir aydır evinin köşesinde oturmuş, hiç kimsenin yüzüne bakmadığı, programına davet etmediği, adını hatırlamadığı hoca efendi. Sanki yıl boyunca kalbimizde bir depo, dilimizde bir ambar kurmuşuz. İçine "ayıp olur mu" endişesi, "yazık olur mu" telaşı, "sevap kaçırır mıyım" panik butonu, "günah yazılır mı" titremesi doldurmuşuz. Ekranda hoca görünür görünmez stüdyo bir anda test merkezine dönüşür. Soru kartları uçuşur.
Daha kaç Ramazan kaldı?
Her yıl aynı niyetler edilir. "Bu yıl başka olsun." Sonra ne olur? Aynı hız, aynı hengâme, aynı savruluş. Şehir ışıl ışıl, ekranlar canlı, takvimler dolu... Kalp mevsim değiştiremiyor. Bir an duralım ve kendimize ağır ağır soralım: Kaç Ramazan kaldı?
Portre bahanesiyle çekilen ideolojik röntgen ve panik metni!
Ama metnin ruhunda ne kamu güvenliği vardı ne asayiş ne sınır yönetimi ne göç ne afet koordinasyonu. Sembol savaşlarına uğradı. Orada ideolojik taraftar devşirme var. Orada okuyucuya öfke paketi satmak kolay. Cumhuriyet 'in metni bir kişiyi değil, bir zihniyeti anlatıyor. Portre çizme bahanesiyle kendi ideolojik röntgenini yayımlayan bir kalem düzeni.
Ölümsüzlük yüktür…
Şimdi efendiler, bir soru sorayım. Son ne zaman öleceğinizi düşündünüz? Sabah kalktınız, aynaya baktınız, kravatınızı bağladınız, arabanıza atlayıp ofisinize geçtiniz. Peki o aynada gördüğünüz suratın bir gün toprağın altında çürüyeceği aklınızın ucundan geçti mi? Bakın etrafınıza, birileri ölümü silmiş lügatlerinden. Ahireti ninelerin korkutma hikâyesi bellediler zaar.
Millî Eğitim Bakanlığına İslam teklif ediyorum!
Yıllardır "Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi" dersinin içeriğiyle adı arasında ciddi bir mesafe bulunuyor. Dersin adında "kültür" ve "bilgi" vurgusu öne çıkarken içerik salt kültürel bir tanıtım düzeyinde kalmıyor. İçinde "kültür" geçiyor ama müfredat aynı esaslar üzerine kurulu değil. İçinde "ahlak bilgisi" var ama program "terbiye" inşa etmeye çalışmıyor. Yıllardır bu mesafeyi görmezden geliyoruz. Öğretmen sınıfa giriyor, iman esaslarını anlatacak ama ders adı "kültür".
TOGG'un rotası Epstein'in çukuruna düşer mi?
Bu rezillikler karşısında şaşırmak, hiddetlenmek gayet anlaşılır. İnsan kalbi bu kadar çürümeyi görünce sarsılır, sarsılmalı da. Fakat biz sadece tepki veren bir kalabalık mı olacağız, yoksa bu oyunu değiştirecek aklı ve iradeyi mi teşekkül ettireceğiz? Epstein meselesi bir ada hikayesi gibi paketleniyor. Bir sapık, bir şebeke, birkaç isim, birkaç fotoğraf, bir iki manşet. Oysa buradaki mesele bir ada kadar dar değil, bir çağ kadar geniş.
Reyting mahkemesinde makbuzu ödeyen, günah işlemeye devam ediyor!
Daha yeni "gündüz kuşağı" bataklığına öfkelenmişken, akşam kuşağında aynı necasetin farklı bir ambalajla önümüze konduğunu gördüm. Sıkı durun, hiçbiri kocasından hamile değil! Üstelik içlerinden biri, nikahsız sevgilisinden peydahladığı çocuk için ellerini açıp "Allah'ım sana şükürler olsun" diyebiliyor. Bu bir dramaturji değildir. Bu, kutsalı, necasetin üzerine örtü yapmaktır! Bu rezilliklerin denetim merkezlerine şikâyet edildiğini söyleyen haberler var ama va esefa!
İBB “Yuvamız İstanbul” kreşleri neden açıldı, amacı ne?
Binanın önündesiniz, demir parmaklıklar, şifreli kapılarla karşılanan ebeveynler... Prison Break firar senaryoları dahi, bu kreşin katı bürokrasisinde bir bilim kurgu. Bir eğitim kurumunun niteliği, kapısına vurduğu kilidin sağlamlığıyla değil, içeriye davet ettiği şeffaflıkla ölçülür. Eğer bir kurum, çocuğun elini ailesinden koparıp "buradan sonrası yasak" diyorsa, orada pedagojik bir işleyişten ziyade bir "tecrit kültürü" var demektir. Güven, saklayarak değil, her an denetlenebilir bir dürüstlükle inşa edilir. Ebeveynden saklanan her an, zihinlerde haklı bir soru işareti bırakır: " İçeride ne gizleniyor?" Başakşehir gibi muhafazakâr kimliğiyle temayüz etmiş bir ilçede, bir cami avlusunun gölgesinde yükselen bu yapı, cami cemaatinin sohbetlerine göre içeride bambaşka bir dünyanın tohumlarını ekiyor.
Ülke küçülüyor ama haritaya bakan yok!
Kira, geçim, ekran bağımlılığı, dilin hoyratlaşması, sabrın çekilmesi. Bir yandan da aileyi "eski kurum" diye küçümseyen yeni bir kibir türü. Sonuçta evlilik yaşı yükseliyor, evlenme isteği azalıyor, boşanmalar artıyor. Boşanma çoğu kez magazinleştiriliyor. Bir imza atılıyor, iki taraf "yoluna bakıyor" sanılıyor. Oysa boşanma, iki insanın ayrılışından ibaret kalmıyor.
Ülkemde ne güzel şeyler oluyor
Roger Garaudy , bu ufuk kaydıran bakışı bir anahtar gibi kullanır ve şu soruyu diri tutar: "Zamanla biz de dünyayı böyle bütün, böyle sakin, böyle yekpare algılayabilecek miyiz?" Ardından cevap vermek yerine bir ikaz cümlesi kurar. "Bundan böyle insan kendi tarihinin sorumlusudur." Garaudy, bu sorumluluk bilinciyle bizi tarihin kaçırılmış fırsatlarını ve insanın kaybedilmiş boyutlarını aramaya çağırır. Batının kendini merkez sayan alışkanlığının insanı daralttığını söyler ve bu daralmaya karşı daha geniş bir idrakin mümkün olduğunu hatırlatır. Bugün ben, ülkemde olup bitene bir astronot gibi yukarıdan bakmak yerine, en kıymetli kıvrımından bakarak bir tahlil yapmak istiyorum. Bir millet bazen kendini eleştirirken yenilenir. Bazen savunurken toparlanır.
Pro Kemalizm, Pro İnönü, Pro İsrail!
Görünen bir yüz var, bir de o yüzü işleten bir atölye. Altay Cem Meriç 'in günlerdir anlattığı tam olarak bu atölye. Haber sayfası gibi duran hesaplar, tarafsızmış gibi akan akışlar, gündem imal eden kurgular... Bir yerden düğmeye basılıyor, elli yerden aynı anda ses çıkıyor. Meriç, bazı profillerin kendini ateist ya da Türkçü gibi sunup açık biçimde İsrail yanlısı propaganda yürüttüğünü, 7 Ekim sonrasında bu fabrikanın pro İsrail modunda hızlandığını anlatıyor. (Meriç'in "pro İsrail" tabirini çok beğendim) X ve Instagram 'daki büyük hesapların ağ mantığıyla çalıştığını, özellikle dindar, milliyetçi ve genç kitleleri hedef aldığını örneklerle gösteriyor.
Türkiye'de gündem neden değişiyor gündemi kim belirliyor?
Olayları yaşamak yetmedi, olayların anlatım biçimiyle de boğuşuyoruz. Uzun zamandır bu ülkede yaşanan "büyük çatışma", ucuza satılan bir hikâyeye indirgeniyor. İnsanlar meseleyi anlamaya değil saf tutmaya çağrılıyor. Saf tutan düşünmeyi erteliyor. Düşünmeyi erteleyen, gerçeği kaybediyor. "Beşinci kol faaliyeti" denince kimileri için ajan filmleri akla geliyor.
Tarihte tatil, bugün de sürgün!
Bir önceki yazımda "Kırk yaş üstü ebeveynler, muallimler, hocalar, akademisyenler, sözü geçen büyükler..." diye kurguyu kurmuş, ardından "Siz son bilinçli nesil olabilirsiniz" demiştim. Bugün o muhataplara bir fotoğraf göstermek istiyorum. Bazı toplumlar zamanla yarışır, bazılarıysa saate bakmaz. Biz ikinci gruptanız. Vakit gelse de kalkmayan, seslense de duymayan, yansa da üşüyen bir yerimiz var. Yalnızca topraklarımız değil, bilinçlerimiz de işgal görmüş.
Herkesin gördüğü ama kimsenin konuşmadığı o büyük tehlike!
Kurslar, sınavlar, sertifikalar, proje dosyaları, rozetlerle dünyevi bir istikbal inşa ettiğimizi sanırken, ruhları muhkem bir yüceliğe havalandıracak olan o "insan yetiştirme" idealini, vıcıklaşmış bir dünyanın ellerine terk ediyoruz . Cebimize "gelecek" diye koyduğumuz her kart, kalbimizden bir parça vakti çekip alıyor. Sonra bir gün bakıyoruz, evin içinde ses var, ama sükûn yok. Ayıp duygusu, bir toplumu çığırından çıkmaktan alıkoyan ince bir fren gibiydi. Ve fakat el freni patlamış bir çağın yokuşunda gidiyoruz. Bu tabloya "zamanın ruhu" deyip geçmek, hakikate karşı bir kayıtsızlık, bir tefekkür zaafıdır.
Dostoyevski'nin Galata'da ne işi var?
Topçu, "ahlak" meselesinin merkezine sorumluluk bilincini koyuyor. "İnsan, isyan hareketi içinde Allah'la birliktedir. Bizde isyan eden Allah'ın hareketidir." dedikten hemen sonra "İsyan Ahlakı" mefhumunu canımızı acıta acıta açıklıyor. "İçlerinde Allah'ın iradesini, hareketini bulan bütün peygamberler, veliler ve ahlak kahramanları kendi tabiatlarına ve hazlarına esir olmadan, dışarıdaki tabiata, topluma, yabancı hiçbir güce esir olmadan, benliklerine esir olmadan, vicdanlarına yük olan hiçbir otoriteye esir olmadan, sırf sorumluluk iradeleri ve onun eseri olan hürriyetleriyle hareket edenlerdir." Galata Köprüsü 'nde, organize terör çetesi İsrail 'in Gazze 'deki soykırımına dur demek için İnsanlık İttifakı adı altında milletçe bir yürüyüş yapıldı. Bir vicdan hattı çizildi. Yürüyüşte Bilal Erdoğan 'ın konuşmasından bir cümleyi yere düşmesin, kaybolmasın diye hemen cebime koydum.
Kostüm dolabınızda kimin refleksi asılı?
Bir toplumun mensubiyeti, refleks anında aklına ilk gelen örneklerle ölçülür. Ev içi dil, okul dili, mahalle pratikleri, medya dilinde refleks repertuvarımız yabancı mitlerle doldukça mensubiyet iddiası zayıflar. Ortak örnek havuzu küçüldükçe müştereklik azalır. İhsan Fazlıoğlu Hoca bu durumu net bir tespitle görünür kılar . "Mahalle bakkalının veresiyesini kapatana "Robin Hood" demek, kuzusunu sırtına bağlayıp taşıyan küçük kıza "Rizeli Heidi" demek, aşkı sorunca "Romeo ve Juliet" demek. Bu kelimeler mensubiyet beyanıdır." Okulda küçük çocuklara "Kahramanlar günü" etkinliği yapılıyor.
Medine Vesikası üzerinden “Demokratik İslam” söylemi Aptullah Öcalan'a mı kaldı?
Metin okuması, kavram haritası, meşruiyet dili, tarihsel sabıka, siyasal hedef, hepsi aynı sahnede. O markaya Medine adıyla güç devşirmek, klasik bir meşruiyet simülasyonu. Medine Vesikası, Medine 'deki farklı grupların bir şehir düzeni içinde birlikte yaşamasını hedefleyen, güvenlik ve adalet eksenli bir birlik metni. En kritik çizgisi , ihtilafların nihai merciini belirlemesi. Metinde " Üzerinde ihtilafa düşülen hususlar Allah'a ve Resulüne götürülür" hükmü yer alır. Bu cümle, metnin hakemlik merkezini tarif eder.
Organik iman, part-time Müslüman, oksimoron dindarlık!
İhsan Fazlıoğlu 'nun sözü tam buraya denk düşüyor. "Hayreti olmayanın ilmine itibar, gayreti olmayanın ameline itimat etme." Bu hengâmede Müslüman zihnin refleksi hayati bir yere oturuyor. Olan biteni yalnızca haber diliyle okuyan bir kalp, bir süre sonra hakikati ses tınısı sanıyor. İslâm zaviyesi ise hakikat merkezinden bakıyor. Bu bakış olanı biteni yalnızca tasvir etmiyor, bilginin kaynağını, bağlamını, niyetini tartıyor. "Organik" bu çağın kelimesi.
Bu korku kalbe mi dair?
Sanki sıradan bir sahne yaşanmamış, büyük bir tehdit belirivermiştir. Evde kalan, anı niyetine anlatılan, nostaljik bir çerçevede duran şey makbul sayılır. Kamusal alana çıktığı an fobi üretir. Bu fobi, "özgürlük" kılıfına sarılmış bir tahakküm arzusudur. Bir hareketten güç devşirmeye çalışan cerbezeci bir okuma biçimi dolaşımdadır. Bu ülkede laikçilik refleksi izanla hareket etmez .
Şey gibi… Anladınız siz! Belli zaten…
Ve fakat üstat Nuri Pakdil 'in şiiriyle yolum kesişti. Depreşti hamasi duygularım. Ne olur yani, bu sefer de hamasetle duygularımı faş edeyim. Üçüncü kez aynı konuyu yazıyorum diye kabul etmeyin. Haddizatında delilik kanımızda var. Rahmin etrafına örülen sessizliğin içimizi kanattığı bir vakitte, paslı hançer acılarıyla kıvranırken; Kudüs hasretiyle yaşamasıyla maruf Pakdil Ankara 'daki kabrinden uzattı elini.
Bu yeni dindarlar eskinin klonları mı?
Tarih okuması yapacağım zehabıyla içine girdiğimde fark ettim ki makale sadece mazi cinsinden sayılmazmış. Satırlarda Osmanlı var, tamam anladım da satır arasında bugünün ne işi var! Dış baskı, geri kalmışlık, mecbur kalınan batılılaşma. Mahmud, Tanzimat, Islahat, Meşrutiyet ve nihayet Cumhuriyet. En azından fakir Karpat 'a dek tarih galerisine böyle nazar etti. Fakat Karpat bu kolaycılığın fişini yarım asır önce çekmiş.
2026 yılı “Anne Yılı” ilan edilsin! (2): Ev, Ruh, Nesil
Fakat bir milletin ruhunu alttan alta yoklayan bir değişimin habercisidir. Neden sonra anlarız ki mesele ekonomi ya da siyaset değil, kayıp annedir! Annenin gölgesi dahi çekildiğinde toplum önce ruhunu, sonra yolunu kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Ve fakat bir milletin yeniden doğrulması da yine aynı yerden başlar. Annenin gölgesinin eve geri dönmesinden. "2026 Anne Yılı ilan edilsin!" önerisi bu hakikatin kapalı kapılarını aralayacaktır.
2026 yılı “Anne Yılı” ilan edilsin! (1): Dil, Hafıza, Vicdan
O hanenin içinde çocuğa ilk bakışı veren annenin ağırlığı görülmediğinde ruhun kırığı aynı yerde kalıyor. Sosyoloji aileyi toplumsallaşmanın çekirdeği olarak anlatır. Dil ve değer bu çekirdekte filizlenir. Bakım emeği, duygusal devamlılık, gündelik ahlak terbiyesi anne üzerinden yürür. Dil, büyük oranda annenin sesiyle birlikte yerleşiyor. Çocuğun dilini kuran sadece kelimeler değil.
“Aile Yılı”nın ardından kalan boşluk!
Ancak, devlet önderimizin "nüfus" meselesine dair yaptığı ikazlar , bunca çabaya rağmen hâlâ bir gedik varsa mesele daha derinde aranmalı dır dedirtiyor. Naçizane fikirlerim teveccüh görmüş olmalı ki "Aile Yılı" hitama ererken Aile Vakfı tarafından düzenlenen "Aile Çalıştayına" üçüncü kez davet edildim. İfa edilen konuşmalar, yapılan araştırmalar içimi burktu. Ve müşahede ettim ki bir yıllık bir "Aile Yılı" çalışması, bu koca toplumun yüzyıllık gerilimini yalnızca yoklayabilmiş. Çalıştay sonrasında Vakıf yöneticileri bendenizden bir raporlama çalışması talep etti. Raporu hazırlama sorumluluğu ve süreci bir gerçekle yüzleştirdi.
Papa İznik'e gelince…
Papa aynı anda halkına ve bize istihza eder. Bu istihza kahkaha değildir. Küçümsemenin en ince, en derin hâlidir. Bin yıllık bir diplomasi ayarı ve unutulmaz bir hafıza tokadıdır. Papa 'nın gelişi bizim hafızasızlığımızı görünür hâle getirmek içindir. Çünkü İznik 'e gelen kişi bir din adamından çok Konstantin 'in zihnidir.
Kim daha Müslüman yarışında A. Öcalan yedek kulübesinde!
Devletlerin siyaseti bir yönetme sanatı olarak icra ettiği son bin yılda silahlı örgütlerle nasıl karşı karşıya geldiğini, nasıl çatıştığını, nasıl temas ettiğini, nasıl masaya oturduğunu inceledim. Bugün Türkiye' de terör örgütü PKK 'nın kurucusuyla yürütülen temaslar yüzünden kimi Müslümanların arasına bıçak gibi bir ayrılık girdi. Tekfirler, bel altı sözler, hakaretler, ifşa yarışları... İslam ahlakıyla ilgisi olmayan, kirli ve hoyrat bir hesaplaşma. Bu öfkenin kimden yana olduğu, bu kavganın kime yaradığı, bu kutuplaşmanın kimi güçlendirdiği ve kimin planını büyüttüğü üzerine düşünmek zorunda kaldım. Çünkü iki taraf da Müslüman.
Atatürk'ü İslamlaştırma üzerine…
Ey azîzan, yalanın sahibini ezdiği bir döneme tanıklık ediyoruz. Düne kadar dini gericiliğin tortusu sayan, Müslümanları çağın dışına itilmiş bir kalıntı gören bu çevre bugün pür telaş içinde Atatürk 'ün Hz. Peygamber 'e hayran olduğunu ispatlamaya girişiyor. Bir asır boyunca masa başında üretilen uydurma kitaplarla süslenen sahte paradigma zemin kaybediyor. Kurgular tandırdaki hamur gibi sönüyor. Bu yüzden bir kez daha Atatürk 'e tutunma telaşı var.
Genç mühendisler rahatsız…!
Bir mühendis grubunun davetlisiyim. Kurdukları cümlelerden çok, cümlelerin kenarına iliştirip sustukları şeyleri duydum. Seküler mahallede büyümüş olan da var. Muhafazakâr kimlik taşıyıp Kemalizm 'in tortusunu hâlâ iç cebinde gezdiren de. Hepsi aynı çatlağın kıyısında duruyor, aynı fay çizgisinin gıcırtısını dinliyor. Bu eşik, zihnin içindeki eski haritaların kırılmasıyla ilgili.
“Ateistlerin dine inananlara tepeden bakma sebebi!”
Doğrusu nedir bilmem ama Ahmet Hakan 'ı takip ederim ve çok okunduğunu da bilirim. Kemmiyeti hiçbir zaman kıstas görmedim. Benim için asıl olan her daim keyfiyete gösterilen ihtimamdır. Bu ilke, değişmeyen yol arkadaşım olarak yürür önümde. Yine de bir yerlerde hakikati taşıyan bir bilgi havuzu varsa, suyuna dokunmayı deneyebilirim düşüncesiyle bu platformda bir hesap açtım. İşleyişine yabancı olduğum için biraz kurcalamam gerekti.
Işığı görenler parmak kaldırsın!
Her çağın bir imtihanı olur, bu çağın imtihanı hakikati duymanın güçleşmesi. Sokrates "Sorgulanmamış hayat yaşanmaya değmez" derken bir ömürden söz etmiyordu, bir toplumun kendi vicdanını uyandırma gücüne işaret ediyordu. Gençlerin yürüdüğü sokaklarda ışık var ama yön bulanık. Bir ekranın serin parıltısı, mahalle sıcaklığının yerini aldı. Kalabalığın gürültüsünü duyuyoruz, kalbimizin sesini işitmekte zorlanıyoruz. Teoman Duralı Hoca, "İnsan ruhunu kaybettiğinde medeniyet için tehlike sinyalidir " der.
Hükûmet aleyhtarlığının kesişme noktası!
İçten kupkuru, dıştan yüksek perdeden diskur üreten, sorumluluk almak yerine tarihe kaçan , bugünü taşımak yerine geçmişi silah yapan bir tipoloji. Güneş açınca ortalıkta görünen, hava bozunca kaybolan gölgeler gibi. Cumhuriyet 'in ilk safhasında Kemalizm devlet aklının merkezî tahkim noktasıydı. Devleti biçimlendirdi, kurumları tasarladı fakat halkın ruhuna tekmil vaziyette nüfuz edemedi. "Türkiye'nin Toplumsal Haritası" başlığıyla hazırlanan 2024 TGSS raporu , makyajı kazıyıp gerçeği yüzümüze iki kelimelik bir tokat gibi çarpıyor. Bu ülkede en yüksek aidiyet Müslüman kimliğidir.
Urganî Kalıntıları tehlike saçıyor…
İlk parşömenin dış yüzeyinde silik şekilde de olsa okunabilen iki kelime yazılıydı, Urganî Kalıntıları. Yazı bir el titremesiyle değil, bir inanç titremesiyle yazılmış gibiydi. Harflerin kıvrımında korku vardı. Kelimeler bir nesneyi değil, bir zihniyeti anlatıyordu. İkinci parşömende " Kazı Günlüğü No: LXVI/Kuzey Nekropolü Arşivleri" başlığıyla envanter listesi vardı. Buluntu: Duvar harcına yapışmış kurumuş lifler, bir bronz plaka: "Vatan sevgiyle değil dizginle taşınır." Bu, Urganî inancının ilk fosili olarak kabul ediliyor.
Papalagi tam bir “şey” düşkünüdür…
Bugünlerde, tahlil gruplarıma kadrosu öğretmenlerden oluşan yeni bir tahlil grubu daha eklemek nasip oldu. Haftalık okunacak kitap listesini hazırlarken, yirmi yıl önceki dostu hatırladım, Göğü Delen Adam. Grubun mihmandarı olarak her eserin tahlilini yapmam gerektiğini düşününce, kitabı raftan indirdim ve tekrar okudum. Bu ikinci okuma, zihnimde farklı bir yankı uyandırdı. Kendi insanımda, kendi merkezimde, kendi nefsimde, kendi Müslümanımda yeniden dirilmişti. Erich Scheurmann 'ın bir asır önce yazdığı cümleyle başlayalım günün Papalagi 'sini anlatmaya: "Papalagi göğü deldi ama Tanrı'yı değil, kendi kibrini buldu." Bir zamanlar batının sembolüydü bu düşkünlük, bugün bizim mahallenin gölgesinde yeşeriyor.
Okulda öğrencileri esir alan iki kişi!
Bütün büyük ideolojik projeler bu hakikati kavramış, işe eğitimden başlamıştır. "Ağaç yaş iken eğilir" sözü, sadece halk arasında değil, ideolojilerin strateji defterinde de yazılıdır. Organize terör çetesi İsrail 29 Ekim'de Gazze 'ye 91 füze yağdırdı! Çocukların kanı hâlâ sıcak, enkazların dumanı hâlâ göğe yükseliyor. Ve biz, utanmaz bir neşeyle bayram kutluyoruz... Bu da utanç olarak hanemize kazındı!
Müslümanlar ve Kürtler şaşkın! Res Publica halkın işi de Cumhuriyet kimin işi?
Kâğıt üstünde halkın iradesi. Şûrâ gibi, res publica gibi... Kulağa nefes gibi geliyor. Ama iş Türkiye 'ye geldiğinde bu tatlı vaat, acı bir gerçeğe dönüştü! Halkı hizaya sokmak isteyen bir avuç jakobenin sopası oldu. Cumhuriyet , halkın nefesi değil, sosyolojimizin çatısını çökerterek, dilimizi iğdiş ederek, dinimizi mühendislik tezgâhına yatırarak, kardeşliğimizi ifsat ederek şekil verdiği bir dayatma oldu.
Aydınlanmanın loş odası, bağış sandığı ve sahte fatura!
Sloganlara bakınca sanki basın özgürlüğü manifestosu. Perdeyi aralayınca ideolojik bir kale, bağış sandığı ve duvarda parıldayan, "Aydınlanma Devrimleri" putu. "Kasayı doldurun, gerisini bize bırakın." Aynı gün aynı gazetede bir yazar tarih sahnesinde kalem sallıyor. Diyor ki, "Abdülhamid Kıbrıs'ı verdi." Sanki padişah canı sıkılmış, imparatorluğun topraklarını sahaf dükkanında parça parça satışa çıkarmış gibi. 4 Haziran 1878 tarihli Kıbrıs Sözleşmesi 'nin maddesi hâlâ arşivde duruyor. İngilizce aslı: "Cyprus...
Hasan el-Benna Atatürk'ten ilhamla “Müslüman Kardeşleri” kurdu…
Makaleyi satır satır dolaşırken her cümlenin altından kışkırtıcı bir iddia çıkıyordu. Hitler, Mussolini ve Atatürk aynı satırda yan yana gelince, insanın iştahı kabarıyor. Düşünün, Mussolini, Hitler, Atatürk, Saddam, Baas, Esad, Hasan el-Benna, Şah, Habib Burgiba, Franco ve Naziler... Hepsi aynı tezgâhta anılıyor. Okuduğum makale, Türkiye'de solun, sosyalizmin en canlı döneminde yayın hayatına başlayan Birikim Dergisi yazarlarından , "Türkiye tarihini sol perspektiften yorumlayan" cümlesiyle tanıtılan Turkey Analyst yayınının editörü Halil Karaveli 'nin "Hitler'in Atatürk'e Olan Hayranlığı Yeniden Değerlendiriliyor" başlıklı yazısı (Türkiye Analisti, cilt 8/sayı 1). Kemalist söylemin temel ezgilerinden biri hep, "Atatürk'ün başarısı Doğu'ya ilham verdi" cümlesiydi.
Jandarma hukuku bitti, gürültüyle baş başasınız!
Daha bıyığı terlemiş bir evladın avuçlarını semaya kaldırması seni niçin bu kadar rahatsız ediyor, hiç düşündün mü? Çünkü zihnindeki putlar kıpırdıyor. Kenan Yıldız 'ın duası seni bu yüzden sarsıyor. Sana mazini, senin unutturmaya çalıştığın tarihini hatırlatıyor. 1932'nin uğursuz kışlarını, minareye çıkarılmış jandarmaları, müezzine zorla söyletilen "Tanrı uludur" cümlelerini. Kapısına mühür vurulmuş camileri.
Manevi mafyaların tetikçisi olmayın!
Yıllardır putlaştırılan, "hazret" diye ilahlaştırılan , kof sözlere iman edenlerin hakikatten incinmesi mukadderdir. İslam'ın gizli odaları, kimsenin bilmediği sır kapıları, hayali babları yoktur. Bu din berraktır, açıktır, apaçıktır. Ama sahih kaynaklardan beslenemeyenler, sisli, mutantan ifadelere meftun olurlar. Bir bakarsın adamın sakalını, cübbesini, yürüyüşünü bile kutsamışlar. Yavru Vatan 'da Müslüman bile olmayan bir İngiliz casusu vardı mesela.
Manevi mafyalar
Ellerinde tesbih, dillerinde zikir, yüzlerinde cila. Fakat içlerinde para, şehvet, makam, ihtiras. Bunlar ne papaz ne padişah ne alim ne arif. Bunlar düpedüz mürtekip... Memleketin belini büken dertlerin en sinisine, en müzminlerine dair konuşmak lazım artık. İnsanın en hassas damarına, imanına, ümidine dadanan; fukarayı soyup soğana çevirerek "himmet" deyu geçiştiren mürailik numunelerinden bahsediyorum.
Eray da bu ülkeye dönecek mi?
Gazze sokaklarında ışıklarını yakıp tellal gibi bağıran gençlerin sevinci, çocukların sabaha umutla uyanışı, kadınların yüzündeki ferahlığı gözlemledim. Sevindim, duygulandım. Sonra içimden bir çığlık koptu! O sevince ortak olamamanın utancı. Biz ekran başında seyirciyiz, kendi gölgemizle kavga ediyoruz. Bu bir utanç olmalı değil mi?
Kına gecesi değil, maskeli balo!
Bu cümle, sıradan bir yayın anı değil. Tarihten bugüne devam eden iç ihanet damarının güncel tezahürü. Ne hazindir ki bu sözler ulusal haber sitelerinde ve gazetelerde yer bulmadı! Emevî döneminde Abdullah b. Sebe 'nin adı fitnenin sembolü hâline gelmişti. Taberî Tarih'inde Hz.
Organize terör çetesine takas teklif edelim!
Gazze 'de tek nefesle direnen 1,5 milyon onurlu yürek ile onlara el uzatan 497 yiğit, insanlığın gerçek nüfusudur. Diplomasi nutukları sahnede uçuşurken, alıkoyma, esir alma başladı bile. Bu, bizzat insanlığın tamamına açılmış çıplak bir meydan okumadır. Evet, içimizden akan kanı şarkıya dökmek, meydanlarda haykırmak, sloganlarla dayanışmak kıymetlidir. Ama tek başına yeterli değildir. Bundan sonrası kararlı, akıllı, soğukkanlı ve acımasızca etkili olmayı gerektirir.
Müge Anlı malzemeyi nereden buluyor?
Çözülmüş aile bağları, sığ karakterler, ihtiras ve aldatmanın etrafında dönen bir hayat... Yasın üzerine bina edilmiş gevşek bağlar, hısımlar arasında şehvet, ölen kardeşin eşiyle evlilik, kuzen aşkları, gizli ilişkiler ve bütün bunların ortasında lime lime edilen çocuk ruhları... Yani aile müessesesinin sinematografik bir laboratuvarda adım adım sökülmesi. Toplumsal çürümenin ekrana taşınmış hâli. Tanzimat 'tan beri kalemlerin, sahnelerin, piyeslerin ve dahi Köy Enstitüleri 'nin üzerinden yürütülen operasyonun adıydı "aileyi çökertmek." Cumhuriyet' in ilk yıllarında yazılan romanların teması operasyonel olarak hep bu meyandadır. Gelenek ile modernlik arasında sıkışmış, köklerinden utanmaya başlamış, batının albenili yalanlarına öykünen karakterler...
Bir kadının telefonundaki buğra notları!
Ama işte asıl mesele burada gizli. O satırlar bir kadının şekvasından öte, bir kuşağın zihniyetinin çözülmüş hâlidir. Nikâhsız evlerde yaşanan hayatlar, özgürlük sandıkları köksüzlükten başka bir şey değildir. Memduh Şevket Esendal 'ın Tirâzîzade Sadullah Efendi Konağı' nda çizdiği çürüme manzarası, bugün yeniden sahneleniyor. Dün Esendal 'ın konağında selamlık kumarhaneye dönmüştü. İrfan kaybolmuş, sohbetler yerini iskambil kirine bırakmıştı.
Atatürk Mabel Matiz'i dinleseydi…
Sen kalk, Erdemli' nin bağrında, Torosların koynunda; düğünlerin davulunda harlanan, yaylaların serin nefesinde yoğrulan türkülerin arasında doğ. Silifke 'nin yoğurduyla köpüren, halayların tozuyla savrulan, Yörük çadırlarının dumanıyla kokan bir kültür havzasında mayalan. Sonra da dön, Yunan 'ın sefaletine tav ol. Bu, kökünden kopmuş bir incirin dalda kuruyup çürümesinden daha acıklı değil midir? Bir de utanmadan çıkıp "Fransız dostlarım istedi" diye övünmeye kalkıyor. Bugün birileri çıkıp türkülerimizi zikrederek bu düşkünü savunmaya çalışıyor, "Bizim türkülerimizde de mecaz vardı, eskiler de şöyle derdi." Hiçbir türkücü "ben gayim, ben LGBT'yim" diye sahneye çıkıp edepsizlik yapmadı.
Bu emanet göçünü biz üstlenelim!
Açlıktan ölen çocuklar, ilaçsızlıktan tükenen bedenler, bombaların altında paramparça olan aileler... Gazze 'de toplumsal varlık tükenmiş halde. Bir toplumun barınacak çatısı, içecek suyu, güvenli sokakları yoksa o toplum yoktur. Bugün Gazze , yok sayılan bir toplumun adı. İnsanların yaşama hakkı ellerinden alındı. Bu yüzden göç, onlar için bir tercih yerine zarurete dönüşmüş durumda.
Yılmaz Erdoğan'ı Gazze'ye davet ediyorum!
Bugün sahne tiyatrosundan dijital platformlara kadar her mecrada gördüğümüz şey yalnızca "eğlence" değil, aynı zamanda bir "algı mühendisliği" dir. Ferhan Şensoy 'un vefatında Cihat Tamer 'in söylediği söz bunun açık itirafıdır , "Biz tiyatroyu 70 yıldır sadece oyun olsun diye mi oynuyoruz?" Antik Yunan 'da seyirciler tragedya izlerken kendi hayatlarının muhasebesini yapıyordu. Shakespeare 'in sahnesinde krallar devrilirken, izleyiciler kendi ihtiraslarını seyrediyordu. Bizim geleneğimizde de Karagöz ile Hacivat , meddah veya ortaoyunu yalnızca eğlendirmekle kalmaz, güldürürken öğüt verir, düşündürürken iç burkan hakikatlere temas ederdi. Bugün bu mirası büyük ölçüde sinema, televizyon ve dijital platformlar devraldı. Ama değişmeyen bir hakikat var.
Yahudi bahane, İslam düşmanlığı şahane!
Ama sosyoloji okumadan, arka planı görmeden soruyor. Özdil, 1933 Üniversite Reformu ile gelenleri "Yahudi mazlumiyetinin sembolü" diye takdim ediyor. Oysa o gelişin ardında batıcı elitlerin ideolojik tercihi, CHP'nin üniversite mühendisliği ve "seküler akıl transferi" arzusu vardı. Bunu "sığındı" masalına indirgemek, tarih hırsızlığıdır. Kaldı ki, 1917'den itibaren coğrafyamızda İngiliz desteğiyle tüccar Yahudiler toprak satın almış, bankerlik düzenekleri kurmuş, Siyonist ajanlar cirit atmaya başlamıştı. Yani mesele bir "sığınma" değil, sistemli bir yerleştirme ve kök salma hamlesidir .
Bir yanda dünya savaşı kapıda, diğer yanda iç savaş eşiğimizde!
Global Sumud Flotilla 'sının ana gemisine Tunus limanında organize terör çetesi İsrail tarafından dron saldırısı düzenlendi. Gemi yandı, mürettebat kurtuldu. Bu saldırı tesadüf değil; Gazze 'ye nefes olmaya çalışan herkese karşı ilan edilmiş bir düşmanlığın göstergesi. Çünkü bu filoda 44 ülkeden yüzlerce insan var. Müslümanlar çoğunlukta değil. Hristiyanlar, Yahudiler, vicdan sahibi insanlar...
Makbuzla Huri satanlar sizi aldatıyor! Bir parmak ucu yeterli…
Bir yokluk, yüzlerce varlığın sahtekârlığını ifşa eder. On yıllardır batının gözünde Müslüman, "terörist, barbar, geri" diye yaftalandı. Ama bir şehrin taşında, enkazında, bir çocuğun cansız bedeninde, bir parmağın ucunda doğrusunu bütün dünya halkları gördü. Her milletten, her dinden, her renkten insanlar Gazze 'ye yardım taşıyor. Uykusuz kalıyor, hesap veriyor, risk alıyor. Bir adamın şahsiyeti, bir adamın dik duruşu, bir adamın parmak ucu kıvılcımı ateşledi.
Öğretmensiz Eğitim Öğretim yılı!
Evet, bu model ufkumuzu açıyor, yüreğimize ferahlık veriyor. Çocuğu erdem, değer ve beceri üçgeninde yeniden yoğurmayı hedefliyor. Fakat bu ağır yükü kim taşıyacak? Kitaplar mı, müfredatlar mı, politikalar mı? Bu yükü yalnızca öğretmen taşıyacak. Müfredatlar değişir, yönetmelikler baştan yazılır, programlar yenilenir.
Cumhuriyet yazarınınkisi, trip mi aksan farkı mı?
Onlar zaten kapıyı çalmadan içeri dalıyor. Ben de "buyurun" demiyorum; sadece teşhir için spot ışığını açıyorum. Onların yazısı misafirlik değil, bir pandomim parçası. Ben seyircilere sahnenin komik yerlerini işaret eden bir meddahım. "Dua etmiyorum" demiş Zeynep Oral hanımefendi. "Dua etmiyorum" cümlesi bir keşif değil, bir itiraf.
Diploma fetişizmi!
Bu tuhaf haber zihnime takılırken kayıt için içeri girdik. Girdiğimiz bina tarihi bir yapıydı; sütunlarıyla, işlemeleriyle, ruhu ve sanatıyla konuşan bir mekân. O sütunlardan birinde eski bir tablo gözüme ilişti. Sol tarafında Fransızca "Empire Ottoman – Diplôme" , sağ tarafında ise Osmanlıca "Osmanlı Devleti Şehadetnamesi" yazıyordu. Altında ise "Sultan Hazretleri adına verilmiştir." yazılı. Bahçedeyken önüme düşen haber ve muhtemelen Osmanlı son dönemine ait bu diploma duygularımı ziyadesiyle zorladı ve yordu.
Diyanet'ten bu konuya da hutbe bekliyoruz!
Çünkü mesele hafif tertip bir tartışma değil; doğrudan varoluşsal bir saldırıdır. Evladının gözlerine bakıp orada hayatın anlamını göremeyen bir insanın, dışarıda kazandığı makam da servet de tenekeden ibarettir. Ama bugün o gözlerin içine vitrinler girdi. Bugün evimizin eşiğine kadar yürüyen vitrin, ışığıyla aklı, kesimiyle kimliği, sloganıyla merhameti törpülüyor. Moda, zevk olmaktan çıktı, görünmez bir disiplin, hoyrat bir sosyopatiğe dönüşerek kitleleri hizaya sokuyor. Sosyologların panoramik çözümlemeleri bunu teyit ediyor .
Özkök'ün “üç haftası” mı? Cumhuriyet'in Spinoza sopası mı?
Bizim için nabız, cuma hutbesinde atar. Çünkü hutbe, aynı anda milyonlarca insanın aynı cümleye kulak verdiği, aynı ayeti işittiği, aynı ikazı duyduğu bir sahnedir. Cumhuriyet gazetesi yazarı , Spinoza 'yı kalkan diye eline almış, mızrak sallıyor. Az ötede ise Ertuğrul Özkök , "Ali Erbaş üç haftadır kadınlara saldırıyor" diye ağıt tutuyor. Elinde cetvel, gün sayar gibi "bir, iki, üç hafta oldu" diye hutbenin nefesini ölçüyor. Uğur Dündar 'ın anons ettiği gibi, caminin köşesinde yoklama alıyor.
RTÜK yalnız kalmasın! Ona kardeş yapalım mı?
Zira bir görüntü zihne sızar, güzelliğin ölçüsünü değiştirir, kültürel teraziyi kaydırır. Zara 'nın "modeller sağlıklıydı" savunmasına rağmen görseller İngiltere için yayından kaldırıldı. Türkiye 'de denetim çoğu kez "yanıltıcı bilgi" ve "tüketici hakkı" ekseninde kalıyor. Oysa asıl sorun şudur. Hangi sembol hangi sözcükle, hangi görüntü hangi duygu çağrısıyla birleşiyor? Bu habere vakıf olunca, özgün itirazımızı geliştirerek öneride bulunma cesaretini kucakladım.
Acil durum! Aileniz için son şansınız olabilir!
Bu savaş, silahla değil, korumayla, kuşatmayla, ihya ile yürütülür. Makam, statü, imza değil, kalbin en merkezindeki tekillik olarak adalet ile yürür. Adalet, yalnızca mahkeme kürsüsünde tecelli eden bir prosedür değil, merhametin eliyle, hikmetin diliyle aileye yaklaşmaktır. Ancak bu yaklaşım hâlâ eksiktir. Çünkü hâlâ aileyi konuşurken, kadrajımıza ister istemez "mahkeme, kanun, zaptiye" giriyor. Madem "Aile Yılı" ilan edildi, o hâlde aileyi organiğine, otantiğine, fıtratına, hakikatine uygun şekilde konuşmak zorundayız.
Ertuğrul Özkök'e bu fotoğrafı yayımladığı için teşekkür ediyorum!
Bir ucunda, 28 Şubat 'ın "muhtar bile olamazsın" manşetlerine, şiir okudu diye yargı sopasına maruz kalmış Recep Tayyip Erdoğan. Diğer ucunda, 8 yıl sonra Gezi kalkışmasının organizatörü olmakla suçlanacak ve casusluk iddiasıyla (vatana ihanet) yargılanacak Osman Kavala. Arada, ideolojik yelpazesi genişmiş gibi görünen ama gerçekte aynı sosyolojik mutfakta pişmiş bir kadro. Cumhuriyet modernizminin dar kalıplarına sıkışmış olsa da edebiyatın saygın ismi kabul edilen de var, radikal seküler solun bayraktarlığını yapan da var, merkez medyanın ekran yüzü de var, liberal-sol akademisyen de çözüm sürecinin teorisyenleri de eski sol örgüt militanı da oturuyor masada, muhafazakâr-liberal kimliğiyle yer alan da. Oysa "aydın" kelimesi, Türkiye'de yıllardır sol-liberal kimlik kartı olarak dağıtılan bir ayrıcalıktan ibaret değil mi? Rusça 'da anlamı " Belli bir dönemde yaşayan ortak eğilimleri, ortak davranışları olan sosyal bir tabaka veya sınıf" olarak tanımlanan "intelijansiya" kavramının muhatabı olan bir halka denebilir ama.
Bizi artık “İslamcılık” kurtaramaz!
Diyanet, kadınlara "din" adına ayar veriyormuş! Ne giyeceğimizi ne düşüneceğimizi söylüyormuş! Özgürlük tehdit altındaymış! Bir de utanmadan, hutbeyi gerekçe göstererek "başımı açmaya karar verdim" diyen bile çıkmış. Aynı plak, aynı ezber. İslam varsa kriz vardır.
Sahi, hani ayarsızlarımız nerede?
Bir zamanlar anlayan insan; irade koyan, aklıyla hakikate yürüyendi. Şimdi anlamak, susmak için bir gerekçe, gecikmek için bir sığınak. Yüz bin çocuk kafasız. Toprak, insan taşıyamaz oldu. Benjamin 'in "tarihin enkazı" dediği şey, bugün Gazze 'nin her sokağında taş taş üstüne konmadan yaşanıyor. Bir milletin ciğeri yanarken, başka bir milletin kalbi buzdolabı kadar soğuk, Netflix kadar renkli.
Kripto Türkçülüğün inkılap maskesi ve ümmete giydirilen Siyonist tasma!
Bu coğrafyada birileri "Türk'ü" putlaştırırken, İslam'ı susturdu. "Ne mutlu Türküm diyene" yazılan cümlenin altında hangi niyetin olduğu sorgulandı mı bilmiyorum. Ancak bugün bu cümleyi birliğin değil, ayrışmanın işareti olarak okumak mecburiyetindeyiz. Çünkü bu topraklarda "Türkçülük" adıyla örgütlenmiş olan şey, Türk'ün değil, Türk'ü devre dışı bırakmak isteyen bir üst aklın etnik mühendisliğiydi. Türkçülük diye yüceltilen şey, batının pozitivist laboratuvarlarında üretilmiş seküler bir kimlik kurgusuydu. Ziya Gökalp, Diyarbakırlı, Suriye kökenli, Kürt bir adam.
Türk kültürüne katkı(!) mı, bebek katili Siyonistlere kadro mu? Rıfat Bali'ye cevabımdır…
Bu yazı, Rıfat Bali 'nin "iftira" yaftasıyla karartmaya çalıştığı, fakat bizzat kendi kitabının satır satır itiraflarına dayanan gerçeklerin yüzleştirilmesidir. Geçen hafta yayımlanan " CHP'nin Çift Dilli Anatomisi: İnönü'nün Elleriyle İbranice Müfredat " başlıklı yazıma cevaben, "Rıfat Bali, Mustafa Sabri Beşer'in iddiaları için 'iftiradır' dedi" başlığıyla bir haberde, güya beni tekzip ediyor. Rıfat Bali , kitabı kaleme aldığında, muhtemelen birkaç akademisyenin dipnotlarında sessiz sedasız anılacağını düşündü. Belki üç beş panelde, birkaç uzman arasında konuşulacak bir "azınlık hikâyesi" olarak kalacağını... Çünkü bu kitap, yalnızca geçmişin değil, bugünün suskunluklarının da ipliğini pazara çıkaran ideolojik bir otopsi ydi. Ve evet Sayın Bali , ben bu otopsinin üzerindeki örtüyü çektim.
Kaç tencere var, saydın mı?
Hani bir fotoğraf vardı... Fotoğrafçı Kevin Carter 'ın Sudan 'da çektiği, "Çocuğun başında bekleyen akbaba" fotoğrafı... Fotoğrafı etkileyici kılmak, fotoğrafçının en önemli kaygısıdır. Bir fotoğrafçı olarak iyi bilirim. Carter , bu etkileyici fotoğrafla Pulitzer ödülü aldı. Ama aldığı ödül, vicdan azabına mâni olamadı.
Normal şartlar altında!
Öte tarafta sekülerlik ve mâsivâ hırsı yüzünden her hamle, ideolojik fırında pişirilmeden sofraya servis edilmiyor. Ateş ölçer gibi "dinsel tonlama" ölçülüyor. İdeolojik radarlar devrede. Eğer dinin varlığı sezilirse... Panik butonuna basılıyor. Laikler, Kemalistler, Atatürkçüler ve seküler hat...
Dürzü müsün sen?
Öyle ya o üniformalar, o dipçikler, o kameralar ve o kibirli bakışlar... Siyonizm 'in simgesi olan o gövde gösterileri, doğrudan düşmanı işaret ediyordu. Fakat ilk Mescid-i Aksâ'ya girdiğimde öğrendim ki, düşman her zaman karşıdan gelmiyor. Bazıları, içeriden konuşuyor, senin dilinle selam veriyor, senin gibi bakıp senin gibi susuyor. Mescid-i Aksâ 'nın kapılarında nöbet tutanlar, bizzat terör çetesi ordusunun personeli değildi; Ürdün vatandaşı Dürzîlerdi. Bir şehrin taşları, bazen kitaplardan daha çok şey anlatır.
Terörün stil danışmanı kumaş değiştirdi!
Terörden arınmış bir Türkiye, yalnızca fiziki tehditlerin bertaraf edilmesiyle tamamlanmaz. Çünkü bu coğrafyanın en derin ve en sinsi yarası, zihnîdir. Bugün bir neslin iffete değil ifşaya yönelişinde, Kur'an'a barikat; kalçaya kürsü kurulmasında bu zihni terörün izleri açıktır. Ve bu terörün mimarı, tarihe sessizce sızmış Cumhuriyet 'in ideolojik omurgasında siluet gibi dolaşan Siyonist Haim Nahum' dur. Geride bıraktığı "doktrin" sadece bir belge değil; bir milletin melekelerini felç etmek, ahlakını iğdiş etmek, hafızasını sıfırlamak üzere hazırlanmış zihni mayın haritasıdır. "Türk milleti İslam'dan, ümmet şuurundan, cihat mefhumundan, ahiret tasavvurundan ve aile müessesesinden koparıldığı sürece batıya mahkûm kalır" diyor ve bu hedef için ne silaha ne de dış düşmana ihtiyaç duyuyordu.
Gazze'de bir mevziden yazıyorum!
Tıpkı Gazze 'deki bir enkazın dibinde, çocuğunu gövdesiyle siper eden bir annenin yüreğinden yükselen dua gibi... Köşe yazarlığı, bizim için ne bir vitrin ne de bir kariyer patikasıdır. Zihnimizde taşıdığımız kalem ve kelâm, sükûtu delen bir mermi; vicdanımızda beslediğimiz kelimeler, hakikate açılan bir siper olmalıdır. Bugün ekranlar yalanla boyanmış, sosyal medya algoritmaları aklı kuşatma altına almışken, bir yazı, bir murabıt için soluk olur; siper olur. Nasıl ki Gazze 'de bir taş, bir çocuğun siperidir; köşe yazısı da bu çağın yalanlarına, ifsat yuvalarına, işgalcilere, tarih katillerine, it sürülerine karşı örülmüş bir direniş barikatıdır. Geçtiğimiz aylarda İstanbul'un merkezinde bir kültür programına davet edildim.
CHP'nin çift dilli anatomisi: İnönü'nün elleriyle İbranice müfredat
Bir vesikayı, bir ifşayı, bir milletin alnına çarpılması gereken çıplak bir hakikatin kelimelerini soydum. Midemin sol duvarında, kalbimin iman katmanında, vicdanımın mahrem mahzeninde bir çatlama hissettim. Bali imzalı "Betar Türkiye: Bir Siyonist Gençlik Hareketinin Hikâyesi (1933–1971)" benim için bir tarih kitabı değil; bir rejimin alnına kazınmış Siyonist dövmenin belgesidir. Okuduklarım bilgi değil; bir taşeronluğun, içselleştirilmiş işgalin, belge kılığında kotarılmış zihin mühendisliğinin arşividir. Yazar bir Türk Yahudi 'si . İsrail adlı organize terör çetesiyle yaşıt bir tarihçi.
Bu yangınlar bir kalemle başladı!
Bu, yalnızca bir şahsı hedef alan münferit bir linç değil; bu, yaklaşık 150 yıllık bir zincirin yeni halkası . Bugün Karabük Üniversitesi üzerinden yürütülen medya linçi de bu zincirin yeni bir tezahürüdür. "Rektör 1,2 milyon maaş alıyor", "makam aracı saltanatı kurulmuş", "yabancı öğrenci kaynıyor" gibi magazinel başlıklarla kamuoyunun önüne atılan iddialar, aslında doğrudan Üniversite nin temsil ettiği kalkınmacı, yerli, millî ve halkla barışık modelin ta kendisini hedef almaktadır. Ve bu söylemler, sadece sosyal medyanın anonim tetikçileriyle sınırlı değildir. Fatih Altaylı' nın kadrajından sızan kibirli cümlelerde, Sözcü gazetesinin manşetlerinde, Tele 1 ekranlarında dönen yorumlarda ve Halk TV 'nin istihza dolu mimiklerinde bu zincirin devam halkalarını görebiliyoruz. Bunlar, aynı kirli mutfağın farklı kapılarından servis edilen ama aynı menüyü sunan aktörlerdir.
Bir karikatürlük küfür!
Leman ikinci sınıfın, çamura batmış, mürekkebi kirlenmiş, zihni barutla değil, küfürle dolmuş tipik bir örneğidir. Bu küfrü korumak adına bir şahsın TV ekranlarında "Türkiye Müslüman bir ülke değildir" demesi, yalnızca bir cümle değil; imanımıza, kimliğimize ve tarihimize açılmış bir küfürdür. Bu söz, sadece inançlara değil; bir milletin hafızasına, anasına, dedesine, bayrağına, şehidine ve ezanına hakarettir. Nezaket penceresinden konuşup iman kapısından çıkmadan. Bu ülkede yıllardır tekrar edilen bir cümle vardı, "Türkiye'nin yüzde doksan dokuzu Müslümandır." Bu cümle, yıllardır kürsülerde, televizyon ekranlarında ve dahi içi boş sohbetlerde papağan gibi tekrar edildi. Ve ne yazık ki bizler de bu tekerlemeyi kutsal bir istatistik gibi taşıdık dilimizde.
Dünün dinsizleri neden dindarlaştırılıyor?
Evet, tam o an söz namluya sürüldü. Ancak tetiğe davranmadan önce bir adım geri attım. Bir zamanlar dine savaş açmış figürler, "muhafazakâr sosla" halka yeniden sunuluyor. Dün İslam'a düşman olanlar, bugün Mevlevî (Mevlevilik de İslam değil ama neyse!) hırkasıyla vitrinlerde yer buluyor. Halkla barışmayan bir mirasın yeniden parlatılması için dindar maskeleri devreye sokuluyor. Kimi zaman bir şiir, kimi zaman bir fotoğraf, kimi zaman bir asılsız rivayet...
Şiilik 17'ye vurursa kıble kayar; kazanan pusula üreticisi olur!
Bomba seslerinden önce kulaklara fısıldanan, zihinlere işlenen bir hikâyedir bu. Ve ne yazık ki Müslüman milletler , bu hikâyede ya figüranlaştırılıyor ya da pasif birer izleyiciye dönüştürülüyor. Ardından Trump sahneye çıktı, Netanyahu da "abisine" klasik övgü dolu tiratlarını sıraladı. Tıpkı unutturulması gerektiği için unutturulduğu gibi. Bu yaşananların sadece diplomatik ya da askerî bir gelişme olmadığı aşikar. Çünkü bu savaş, nükleer silahlarla değil; fikirlerle, algılarla ve daha da önemlisi medeniyet tasavvurlarıyla yürütülüyor.