MSB
aynanın üzerinde bir tül
Kültür21 Ekim 2026

Aynanın Üzerindeki Tül

O beldede aynalar, yüzlerinden içeri çevrilirdi. Gümüşlerine sinen buğu, öteden beri bir hâne terbiyesi sayılır, billûrun berraklığına hafifçe yadırganan bir teklifsizlik nazarıyla bakılırdı. Eşyanın kendi sûretini göstermesi, meclisin sükûnuna fazla gelirdi belki.

Sesli Makale

Bu yazıyı dinleyebilirsiniz

O beldede aynalar, yüzlerinden içeri çevrilirdi. Gümüşlerine sinen buğu, öteden beri bir hâne terbiyesi sayılır, billûrun berraklığına hafifçe yadırganan bir teklifsizlik nazarıyla bakılırdı. Eşyanın kendi sûretini göstermesi, meclisin sükûnuna fazla gelirdi belki. Bunun için her şeyin üzerinde ince bir tül, her tülün altında eski bir ünsiyet bulunurdu.

Zaman, orada geçmekten ziyade yerleşirdi.

Evvelâ perdelere, sonra eşiklere, nihayet kelimelerin birbirine değmeyen taraflarına. Bir müddet sonra hangi kapının açıldığı, hangisinin duvara dönüştüğü seçilemez olurdu. İçeride kalanlar bunu ikamet sanır, dışarıdan esen rüzgâra da bir nevi huzursuzluk derlerdi.

Meclisin ortasında kadîm bir kandil vardı. Fitili kısaldıkça etrafındakiler birbirlerine biraz daha sokulur, bu yakınlığın hararetini ışığın devamına yorarlardı. Tavanda biriken isi kimse yadırgamazdı. Zira insan, uzun müddet aynı gölgeye yaslanınca karanlığın da bir şeceresi bulunduğuna inanır.

Bazen, henüz hiçbir yere alışmamış bir bakış, duvardaki nakşın önünde duraklardı. Nakışta küçücük bir aralık görünür, aralıktan nereden geldiği bilinmeyen bir serinlik sızardı. O vakit odadakiler bakışlarını nakşa çevirmek yerine oturuşlarını düzeltirlerdi. Birinin tesbihi hızlanır, ötekinin fincanı tabağına biraz sert iner, en yaşlısı çocukluğundan kalma bir hatırayı anlatmaya başlardı.

Böylece aralık, söze karışmadan kapanırdı.

Ünsiyetin garip bir simyası vardır. Aynı elden gelen şeyi evvelâ tanıdık, ardından tabiî, nihayet zarurî kılar. İnsan, eşiğini aşındıran ayağın sesini ezberledi mi ahşabın iniltisini evin lisanından saymaya başlar. Sonra bir gün kapı yerinden oynar da herkes cereyandan şikâyet eder.

Beldenin kâtibi, vaktiyle defterine tek bir cümle düşmüş. Mürekkebi rutubetten dağılmış, kelimeler birbirine yürümüş. Yalnız son satır güçlükle seçilirmiş.

“Kandilin etrafında halka daraldıkça sabahın geleceği yer unutuldu.”

O günden sonra şafak her sabah aynı pencerede biraz beklemiş. İçeridekiler, perdelerin rengini pek beğenirlermiş.

Paylaş

Yorumlar

İlk yorumu siz yazın.

Yorum yazın

Yorumlar onaylandıktan sonra yayınlanır.