Çalmayan kaç kişi kaldı?

Geçenlerde bir mandalinayı soyarken memleketin bütün meselelerini çözdüm.

Sonra mandalinayı yedim, meseleler yeniden başladı.

İnsan bazen büyük hakikatlere küçük yerlerden ulaşıyor. Meselâ çorabın teki kaybolduğunda ötekinin masumiyetinden de şüpheleniyorsunuz. Ya biri gitmiştir, ya biri götürmüştür yahut çamaşır makinesi kendi içinde yeni bir iktisadî düzen kurmuştur.

Ben üçüncü ihtimal üzerinde duruyorum.

Geçen hafta salondaki sehpa üç santimetre sola kaymıştı.

Kim kaydırdı?

Bilmiyorum.

Evde benden başka kimse yoktu.

Büyük hadiseler zaten böyle başlıyor.

Önce sehpa kayıyor, sonra şekerlik yer değiştiriyor, ardından buzdolabındaki peynirden bir dilim eksiliyor.

Kimse üzerine alınmıyor.

Peynir de konuşamıyor.

Evdeki saklama kaplarında da benzer bir muamma var.

On iki kap.

Dokuz kapak.

Üç kapak nerede?

Yahut meseleye başka türlü bakalım.

Fazladan üç kap mı var?

İşte düşünce tam burada başlıyor.

Geçen gün cebimde nereden geldiğini bilmediğim bir kürdan buldum.

Kürdan benim değilse kimin?

Benim cebimde ne işi var?

Belki bir yerlerde biri de kayıp kürdanını arıyordur.

Dünya sandığımızdan küçük.

Kürdanlar sandığımızdan mühim.

Mandalinalar ise kesinlikle göründükleri kadar masum değil.

Başlıktaki sorunun cevabını bilmiyorum.

Zaten bu yazının başlıkla ne ilgisi olduğunu da bilmiyorum.

Fakat sehpa bu sabah yine iki santimetre sola kaymıştı.

Ben olsam oradan başlardım.