“ÜMENÂ BİRLİĞİ” babamın hayaliydi, gemiyi delen bizden olunca vasiyet oldu!

Adalet, ayarı dostun kusuruyla sınanan, gönülde kurulu bir terazidir.

Başkasının yarasına neşter vurmak kolaydır. Hüner, aynı neşteri kendi yaramıza tutabilmektir.

Fon krizi etrafında dile gelen iddialar böyle bir muhasebenin kapısını çalıyor.

Hakikati araştırmak salahiyetli makamların vazifesidir, gazete sütunları mahkeme değildir. Fakat izahat istemek hükmü beklemez, soru sormak itham sayılmaz.

Susmaksa bazen konforun kibar adıdır.

Bazı hayaller sahibinin ardından yetim kalır. Onları yaşatmak, sevenlerinin vefa borcudur.

Rahmetli babam Faruk Beşer Hoca, 2021 yılında Yeni Şafak'ta böyle bir hayal kurmuştu.

“Bir ideal ve bir hayal arasında ÜMENÂ BİRLİĞİ” başlıklı yazısına şu cümleyle girer. “Çünkü hayalini kuramadığınız şeylerin gerçeğine ulaşamazsınız.”

Hayal sade, sadeliği kadar çetindir.

Siyaseti, ticareti ve dünyayı iyi tanıyan on inanmış insan bir araya gelir. Asla yalan söylemeyeceğine, mücbir sebep olmadıkça sözünden dönmeyeceğine, köşe kapma sevdasıyla insanları aldatmayacağına ahdeder.

Düşen üyeye el uzatacak bir fon, faaliyetleri durmadan murakabe edecek yeminli hakemlerden bir teftiş kurulu kurulur.

Kasten ağır hata yapanın birlikle bağı kesilir ve bu, kamuoyuna ilan edilir.

Hedef dünyalık değil, Allah'ın rızasıdır. Zira babamın hep hatırlattığı gibi, bâtıl yolla yenen mal aynı zamanda kul hakkıdır.

Bugün o hayalin en ağır maddesi, kendi üyesinin kusurunu kendi eliyle ilan etmek, zarurete dönüştü.

Babam o maddeyi bilerek yazmıştı, şimdi daha iyi anlıyorum. Çünkü güven, sorgudan muaf tutulmanın beratı değildir.

Bir toplum, dürüst insanın kendini yalnız hissettiği yerde yorulur.

Hilenin maharet, doğruluğun acemilik sayıldığı yerde çocukların geleceği de yaralanır.

İyi insanların varlığına yaslanan bir düzen, denetimden, kayıttan ve müeyyideden müstağni kalamaz.

Bu hayalin önündeki en çetin engel ise “bizden” duygusudur.

Kişiye göre ayar değiştiren terazi, terazi değil kantar hilesidir.

Gemi misalinde olduğu gibi, yolculardan biri kendi oturduğu yeri delmeye kalkarsa, öbürlerinin onun elini tutması hem hak hem vazifedir.

Açılan delikten dolacak su kimin kimden olduğuna bakmaz. Denizin hırçınlığı taraf tutmaz.

Öyleyse yanlışa itiraz edenin ağzını kapatırken neyi koruyoruz?

Gemiyi mi, deliği mi?

Elbette tenkidin de ahlâkı vardır.

ÜMENÂ BİRLİĞİ'nin teftiş kurulu yeminli hakemlerden kurulur, linç heyetinden değil.

Babamın hayali, bu savrulmalara karşı bir buluşma davetiydi. Ben bu daveti sürdürmek istiyorum. İlk adımı başkasından beklemeden, ölçüyü kendime uygulayarak.

Önce küçük bir halka kurulsun. Kuralları yazılsın, denetimi bağımsız olsun, şikâyet sahibinin sesi nüfuz karşısında kısılmasın.

Denetimin başındaki de emin kişi olsun. Çünkü bekçiyi kimin bekleyeceği sorusu, her birliğin ilk imtihanıdır.

Babamın ifadesiyle birlik, birinci derecede siyasi ve iktisadi gayelerle çalışmamalıdır. Pusulası güven olmalı, güç ancak bu istikametin meyvesi sayılmalıdır. Sağlam bir bilgi ve titiz bir eleme ağı ise o güvenin bekçisidir.

Babam yazısını “Biz varız diyebilecek on yiğide ihtiyaç var, görelim bakalım” diye bitirmişti.

Aradan yıllar geçti.

O “görelim bakalım” hâlâ cevap bekleyen bir soru gibi ortada duruyor.

Ben bu hayali bir evlat mirası olarak değil, bir vatandaş borcu olarak devralıyorum.

On yiğit belki bugün yok. Ama yakınının kusurunu örtmeyen, hasmının kusurunu büyütmeyen tek bir insan, o birliğin ilk üyesidir.

Babamın dediği gibi, göç yolda düzülür.

Kim bilir, belki ÜMENÂ BİRLİĞİ bize hizmetin müddetini uzatmadan önce hesabını vermeyi öğretir.

Zilleti “bizden” diye aziz tutarak izzete varılmaz!